555 ไม่ได้มาเขียนนานมาก แต่แล้วก็มีเรื่องให้ชวนปวดหัวเสมอ หุหุ

เรื่องสอบก็เป็นเรื่องที่น่าเครียด เรื่องเฟนเพื่อน เพื่อนก็แข่งกันเครียด ไม่รู้ว่าป่านนี้แป้งจะเป็นไงบ้าง

เนื่องจากเราโดนสั่งห้าม จากซางกุงสูงสุดในกลุ่ม ไม่ได้ยุ่งอ่ะ เพราะฉะนั้นนนนน เราเลยไม่ได้เข้าไปวุ่นวายด้วย

แต่ยังไงเราก็เอาใจช่วยเสมอนะ คนเราคบกันมาตั้งนาน เวลาเป็นแฟนกันมันก็มีความต้องการที่เพิ่มมากขึ้นตามภาษาแหละ

แต่ว่า มันก็อยู่ที่ว่าเขาสนองเรามาได้ขนาดไหน จริงม่ะจ้ะ แล้วมันก็ต้องปรับเข้าหากันคนละครึ่งทางอ่ะ สู้ๆนะ

เห้อออ ออเค็ม อืนออ พร็อบสแตท น่าเป็นห่วงจริงๆ ชีวิตช้านนนนน ทำไมมันถึงได้เตลิดเปิดเปิงขนาดนี้

คราวนี้ถือเป็นบทเรียนของชีวิตเลยก็ว่าไ้ด้ ว่าการที่สติแตกมันมีผลต่อการเรียนอย่างรุนแรงจริงๆ ใครจะเชื่อว่าขนาดพยายาม

อ่านเท่าไหร่ ก็ไม่เข้าหัว แบบว่าไม่มีสมาธิเลยยยย งานนี้ไฟนอลเลยต้องเหนื่อยมากๆ แต่แล้วดิฉันก็ยังไม่วาย แอบสติแตก

หุหุ สนุกสนานกะชีวิต อย่างที่เขาว่ากันว่าชีวิตมีรสชาติ ผ่านประสบการณ์คราวนี้ทำให้รู้เลยว่าตัวเองมีอารายที่เปลี่ยนไปมากๆ

จากสมัยก่อน เหมือนได้รู้จักตัวเองมากขึ้นเลยก็ว่าได้ ขอบคุณทุกๆอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรานะ เราจะจดจำมันไว้เป็นความ

ทรงจำที่ดีเสมอ ไม่ว่าสิ่งที่ทำให้เรามันจะมาจากความตั้งใจหรือว่าอารายก็ตาม แต่มันก็ได้สอนให้เราได้เห็นอีกแง่มุมของชีวิต

ทำไมมันน้ำเน่าจัง 555 เวลามันผ่านไปแล้วผ่านไปเลย เ่ช่นเดียวกับความรู้สึกของคน ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เปลี่ยนแปลงได้

ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นอยากจะทำอะไรให้ใครก็รีบๆเน้ออออ ตอนนี้เราอยากทำอะไรเราก็จะทำ เพราะว่าเราไม่รู้ว่าอนาคต

ของเรา จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือว่าเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยขนาดไหน อิอิ คำคมจริงๆ

ไปอ่านแลปต่อแล้ววว การบ้านออเค็มมากมาย แต่ยังไงตอนนี้เรากลับมาเป็นคนเดิมแล้วนะ สบายใจได้เพื่อนๆ

เรากลับมาสู้เหมือนเดิม จะไม่ยอมให้อารายมาขวางเราอีกแล้ว ขอบคุณทุกๆคำแนะนำนะจร้า เพื่อนๆที่ร้ากกกยิ่ง แม้ว่า

พวกแกจะเห็นหนังสือสำคัญกว่าฉัน 555 ล้อเล่นนนน

วันนี้กลับไปโรงเรียนเพื่อที่จะไปเอาหน้งสือรุ่น จริงก็กะว่าจะไปแว้ปเดียวเท่านั้น แต่ก็ทุกทีนั่นสิ

กี่ครั้งกี่คราที่ไปก็หลายชั่วโมงทุกที พอไปถึงอันดับแรกที่ทำคือไปห้องธุรการ 555

เซ้นชื่อเอามาเลย มิสก็ถามว่าไปไหนมาทำไมถึงเพิ่งมาเอา เด็กๆก็มองกันเป็นสายตาเดียวอีกเหมือนเคย

แต่คราวนี้เราก็เฉยๆล่ะ ชิน อิอิ หนังสือรุ่นมันสีเหลืองอ่อนๆ สวยแบบเรียบๆ

เราก็เอาเผื่อต้องอีกเล่ม แบบว่ากระเป๋าเรามันก็ใส่ไม่ลงเพราะว่าหนังสือมันใหญ่กว่า

จะบอกว่าหนักเอาการ ก็นะของเราก็ออกจามากมายแถมแบกเอาหนังสือมาอีก

ก็ธรรมดาที่เวลากลับไปเจอมิสก็สวัสดีตามประสา แต่คราวนี้มันอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ก็ตอนที่เดินออกมากะว่าจะไปสวัสดีมิสนาฏยาแล้วเราก็จะรีบกลับบ้าน

แต่ก็ดันมาเจอมาสซอร์เจษฏา เอาซะก่อน ก็เลยเม้าท์แตก เขาก็มาแบบว่าขอดูหนังสือรุ่นๆนี้หน่อย

มีการแอบแซวอีกว่า กว่าจะคลอดนานเหลือเกิน อานะแต่ก็นั่งอ่านอยู่นาน

เราก็เลยประชาสัมพันธ์เรื่องจุฬาวิชาการไปด้วย 555

หลังจากที่จะแอบชิ่งอารายก็บังเอิญเหลือเกิน มิสจุ๋มเดินมาพอดี

กำลังจะไปสอน บอกเราว่าเดี๋ยวไปจุฬาด้วยกันนน พระเจ้ากว่ามิสจะสอนเสร็จก็ 1 ชม.

เราก็นะจะรีบกลับบ้านอ่านหนังสือเตรียมควิสพรุ่งนี้

แต่เราก็นั่งรอจนถึง 15.00 แบบว่า รร.เลิก ตอนที่นั่งอยู่รู้สึกสบายมากๆ

ชวนให้ระลึกถึงที่เดิมๆ เพื่อนๆ และก็บรรยากาศเก่าๆที่หาไม่ได้อีกแล้ว

ลมพัดมาเบาๆอากาศบริสุทธิ์หน้าโบสถ์ ที่ๆเรานั่งคุยกันทุกเย็นจนถึงมืดในช่วงม.6

เห้ออ คิดถึงมันที่สุด ว่าแล้วเราก็เดินเข้าโบสถ์ไหว้แม่พระ ที่เคารพรักของพวกเรา ขอพร

แล้วก็ออกมาโทรหา ม.ปกรณ์ พอดีๆ มาสเซอร์สอนเสร็จพอดี ประกอบกับหามิสจุ๋มไม่เจอ

เลยเดินไปหวัดดีเขาที่ห้องแลป แล้วก็คุยแว้ปนึง ในที่สุดก็นะ ถึงเวลากลับบ้าน

ม.ปกรณ์ก็เหมือนเดิม ต้องไปสอนต่อเลยเดินออกมาพร้อมกัน ตอนที่ออกมาจาห้องแลป

ก็เจอน้องๆที่ม.สอน  น้องเพิ่งสอบไป แล้วมาบ่นๆประมาณว่าหนูทำผิดอ่ะค่ะ

นิดเดียวเอง ม.เขาก็ตอบๆกลับไปแบบว่า อืมเดี๋ยวดูให้ ขำมากๆ นึกถึงตอนที่เราเป็นแบบน้องเขา

แล้วตอนที่จะลงลิฟท์ น้องเขาก็มอง ม.ปกรณ์ด้วยสายตาอาวรณ์มาก

เราคิดว่าเด็กๆต้องแอบปลื้มเขาเหมือนตอนพวกเราเป็น และแล้วน้องเขาก็ถามว่าลงลิฟท์ไปด้วยได้ไหม

555

ตามภาษาของม.ปกรณ์ ไปไหนล่ะ มาสิ อิอิ

ลงมาพร้อมกันเพื่อรายไม่รู้ 1 ชั้น แล้วน้องก็เดินกลับขึ้นไปใหม่

อิอิ และแล้วก็แยกกันกลับบ้าน ม.ก็ยังเหมือนเดิมที่ถามว่ากลับไง ไปลงไหน แมนไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ

แต่จะบอกว่าคราวนี้รถใหม่แล้วคร่า ขอบอก เปลี่ยนคันแล้ว วิ้งๆ เราก็เลยถือโอกาส เปลี่ยนนานยังค่ะ

แล้วเมื่อไหร่จะซื้อบ้าน อิอิ

นั่นแหละแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน หมดไปอีกหนึ่งวัน

แต่ที่แปลกไปกว่านั้นคือ พอเรากลับมาแทนที่จะอ่านหนังสือ เราก็อ่านหนังสือรุ่นแทน

อยากจะบ่นว่ามันเอารูปที่แอบถ่ายไปลงงงงงง จะบ้าตาย

รูปที่ตกลงกันไว้ดันเอาไปทำ blackground เห้อออออ

เบอร์โทรศัพท์ก็พิมพ์ผิดดดดดดด

เซ็งงง แต่ก็นะทำไงได้   แล้วก็นั่งดูรูปเก่าๆ ที่น่ารักที่สุดคือคำอวยพรต่างๆของมิสเก่าๆ

ครูเก่าๆแบบว่าไปหากันมาได้ไงอ่ะ

มิสที่สอนตอน ป.1 อย่างงี้อ่ะ สุดยอกมาก ซึ้งสุดๆ อ่านแล้วน้ำตาจะไหลลล

จบข่าวดีกว่าเม้าท์มากมาย อิอิ อ่านแล้วคิดถึงมิสรุ่งมากๆ  อิอิ

อิอิ จะมาเขียนหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เข้ามาทำซะที คราวนี้เลยขำๆมาลองใช้ดู